– od Jakuba do Kościoła–

W narracji Starego Testamentu powtarza się uderzający schemat: Bóg wielokrotnie wybiera nie pierworodnego, lecz młodszego, „drugiego” syna, by przekazać mu błogosławieństwo, przymierze lub przywództwo. Ten motyw, daleki od przypadkowości, zdaje się być świadomym sposobem ukazania, że Boża wola nie zależy od ludzkich konwencji – prawa pierworodztwa, kolejności narodzin czy pozycji społecznej – lecz od Jego suwerennego wyboru.

Klasycznym przykładem jest historia Jakuba i Ezawa. Ezaw, jako pierworodny, posiadał formalne prawo do dziedzictwa i błogosławieństwa ojca, jednak sprzedał je za miskę soczewicy (Rdz 25,29–34). Jakub, choć młodszy, otrzymał je ostatecznie – najpierw w drodze podstępu (Rdz 27), lecz w szerszej perspektywie biblijnej już wcześniej Bóg zapowiedział: „starszy będzie służył młodszemu” (Rdz 25,23). Czytaj dalej Boski wzór „odwróconego pierworodztwa” w Piśmie Świętym

Autor List do Hebrajczyków ukazuje w sposób jednoznaczny, że przymierze zawarte przez Boga z Izraelem za pośrednictwem Mojżesza osiągnęło swoje wypełnienie w Chrystusie. Wskazuje on, że to, co było pierwsze, zostało „uznane za przestarzałe” i „bliskie zniszczenia” (por. Hbr 8,13). Nie oznacza to jednak odrzucenia Bożego objawienia, lecz jego dopełnienie i przekroczenie w nowej rzeczywistości zbawienia.

Prawo Starego Przymierza miało charakter pedagogiczny – ukazywało człowiekowi dobro i zło, ale nie dawało wewnętrznej mocy do przezwyciężenia grzechu. Jak podkreśla autor Listu do Hebrajczyków, ofiary składane według Prawa nie mogły definitywnie zgładzić grzechów, lecz raczej o nich przypominały (por. Hbr 10,1–4). Czytaj dalej Nowe Przymierze w Chrystusie – wypełnienie i przekroczenie Starego Prawa

SPIS TREŚCI