Iz5,1-7; Flp4,6-9; Mt21,33-43

 

W przypowieści proroka Izajasza winnica jest symbolem ofiarowanej Izraelowi przez Boga, ziemi obiecanej. W przypowieści tej prorok ostrzega, że ich kraj zostanie zniszczony, jeżeli naród Izraela nie nawróci się i nie zacznie być wierny przymierzu, jakie zawarł z Bogiem.

W przypowieści, którą opowiedział Jezus, winnica jest symbolem Królestwa Bożego. Kiedy Jezus zapytał się słuchaczy, którzy dobrze znali zarówno Pisma, jak i historię Izraela, o konsekwencję, jaką poniosą rolnicy, którzy złamali umowę i nie oddali właścicielowi winnicy należnego mu plonu, oni nie mówią o zniszczeniu winnicy, ale o zagładzie rolników i o przekazaniu winnicy innym rolnikom, którzy w przeciwieństwie do obecnych będą wiernie wypełniać swoje zobowiązanie wobec właściciela winnicy. Najprawdopodobniej tą odpowiedź oparli nie na proroctwie Izajasza, ale na doświadczeniu własnego narodu. Pomimo niewierności Izraelitów, pomimo tego, że marnowali oni dary Boga, Bóg nigdy nie zniszczył ani tego narodu ani ziemi, którą im ofiarował, ale zawsze przebaczał i odnawiał przymierze z nowym pokoleniem.

Niestety każde następne pokolenie zdradzało zaufanie Boga. Zamiast oczekiwanej przez Boga sprawiedliwości, czyli życia zgodnego z pragnieniem Boga, życia zakorzenionego w miłości do Boga i drugiego człowieka, Izraelici żyli tylko dla siebie, usiłując zaspokoić swoje własne żądze wszelkimi możliwymi sposobami, nawet, jeśli oznaczało to niewierność zawartemu z Bogiem przymierzu, nawet, jeśli oznaczało to krzywdę drugiego człowieka.

Jezus zgodził się z tym wnioskiem słuchaczy, ale tylko częściowo. Zgodził się co do tego, że niewierność rolników doprowadzi ich do ich własnej zguby. Zgodził się także z tym, że winnica nie będzie zniszczona, ale zostanie przekazana następnym pracownikom. Jednak poprzez zacytowanie fragmentu psalmu 118, który mówi o odrzuconym kamieniu, który stał się najważniejszą częścią nowej budowli, Jezus stwierdził, że wydanie oczekiwanych przez Boga owoców, nie zależy od wierności tych nowych pracowników. Jezus poucza, że oczekiwane owoce będą wynikiem działania samego Boga. Dzieła tego Bóg dokona przez swojego Syna, pomimo, że wbrew pragnieniu Boga Ojca ludzie odrzucą Jego Syna.

Realizacja Królestwa Bożego, czyli realizacja rzeczywistości, w której panuje miłość Boża, w której ludzie żyją w miłosnej jedności z Bogiem oraz innymi obywatelami Tego Królestwa, jest dziełem samego Boga i absolutnie nie zależy od współpracy ludzi. Jeżeli Bóg pragnie naszej wierności, jeżeli pragnie, abyśmy uszanowali Jego Syna, czyli abyśmy przyjęli Jezusa i złączyli się z Nim więzami miłości, to tylko dlatego, że jest to jedyna droga do Królestwa Bożego, jedyny „warunek” bycia przyjętym do Królestwa Bożego, jedyny sposób przyjęcia daru miłosnej jedności z Bogiem.

Dziękując Bogu za dar wiary oraz za łaskę poznania Jego Syna, Jezusa Chrystusa, módlmy się o to, abyśmy poprzez wierność tej łasce, poprzez wierne kroczenie za Jezusem i ofiarne realizowanie otrzymanej od Niego misji, pogłębiali naszą więź z Jezusem, a tym samym naszą miłosną więź z Bogiem naszym Ojcem i stopniowo przybliżali się do obiecanego nam Królestwa Bożego. Módlmy się także o to, aby dzięki naszemu świadectwu jak najwięcej ludzi poznało i przyjęło miłość Boga.

HOMILIE

Odsłon artykułów:
24389