1. Czytać jako (oparte na historycznych wydarzeniach) opowiadanie, a nie historyczny zapis (kronika).

Ewangelia nie jest podręcznikiem do historii, który zapoznaje czytelników z przeszłymi wydarzeniami, czy też historycznymi postaciami, ale jest Słowem Bożym, które poprzez oparte na historycznych wydarzeniach opowiadania, ukazuje uniwersalną prawdę o działaniu Boga.

Ewangelia jest raczej portretem Jezusa, niż Jego zdjęciem. W przeciwieństwie do zdjęcia, które podobnie jak odbicie lustrzane, bez żadnej selekcji i interpretacji przedstawia nam uchwytne przez obiektyw liczne szczegóły postaci, portret pomija pewne mniej istotne szczegóły, a jednocześnie podkreśla, a może nawet przerysowuje pewne charakterystyczne cechy przedstawianej osoby. Portrecista czyni tak nie w tym celu, aby zniekształcić portretowaną osobę, czy też inaczej, nie w tym celu, aby oszukać tego, kto będzie ten portret oglądać, ale w tym celu, aby mocniej wyrazić i uczynić łatwiej dostrzegalnym ducha, charakter, czy też psychikę tej osoby, czyli to wszystko, co jest nieuchwytne dla obiektywu aparatu fotograficznego, a także niezauważalne dla wielu ludzi.

Podobnie jak portret, opowiadanie upraszcza i porządkuje rzeczywiste wydarzenia, podkreśla i uwypukla jedne sprawy, a pomija lub traktuje powierzchownie, czy też schematycznie inne. Opowiadanie może nawet czasami zmieniać kolejność wydarzeń, lub wprowadzać fikcyjne postacie, a nawet może zmieniać słowa rzeczywistych postaci. Pomimo tego, a właściwie dzięki temu, wierniej i wyraźniej, łatwiej do zauważenia i zrozumienia przekazuje wewnętrzną prawdę i sens prawdziwych wydarzeń. W przypadku Ewangelii, poprzez formę opowiadania Ewangelista wiernie przekazuje prawdę, którą Bóg nam objawił w tych wydarzeniach.

Ponieważ Ewangelista Marek, do przekazania uniwersalnych prawd posługuje się opowiadaniem, świat w Ewangelii Marka jest bardzo uproszczony, wręcz schematyczny. Autor uczynił to w tym celu, aby umożliwić czytelnikowi poznanie sposobu działania Boga tak, aby następnie potrafił on dostrzec Jego działanie w swoim własnym, znacznie bardziej skomplikowanym świecie.

 

2. Czytać Marka niezależnie od innych Ewangelii.

Czytając Ewangelię Marka powinniśmy wejść w jej świat, tak jak wchodzimy w świat powieści, czy też filmu. Powinniśmy szukać odpowiedzi na pytania, czy też wyjaśnienia ewentualnych wątpliwości wewnątrz tej Ewangelii, a nie korzystać z innych źródeł informacji.

Należy zawsze pamiętać, że umiejscowienie opisywanych wydarzeń nie jest przypadkowe. Nie są także przypadkowe pozorne braki lub niedopowiedzenia.

Z innych Ewangelii, czy też ze Starego Testamentu możemy, a nawet powinniśmy czerpać wiedzę, która dla słuchaczy Marka była powszechnie znana.

 

3. Unikać nakładania na Ewangelię współczesnej mentalności.

Czytając Ewangelię trzeba mieć świadomość, że została Ona napisana 2000 lat temu dla człowieka pierwszego wieku naszej ery. Poznanie sytuacji społeczno – ekonomiczno – religijnej tamtych czasów jest bardzo ważne dla zrozumienia tekstu.

Dla przykładu. Izraelici byli przekonani, że ziemia jest płaska, a nieboskłon, podobnie jak sufit, oparty jest na filarach. Do tego nieboskłonu przyczepione są Słońce, Księżyc i gwiazdy. Bóg mieszka powyżej nieboskłonu. Przestrzeń pomiędzy niebem i ziemią przepełniona jest Bożymi posłańcami i innymi duchami. Góry są bliżej nieba. Chmury przynoszą Boską obecność na dół. Złe duchy zamieszkują głębiny morza i wody podziemne.

Pomimo zmiany mentalności, czy nawet sposobu postrzegania konstrukcji świata, przekazywana przez Ewangelię prawda jest uniwersalna, nie uległa zmianie i jest zawsze aktualna.

 

 4. Unikać nakładania na Ewangelię własnych przekonań teologicznych.

Powinniśmy unikać czytania przez pryzmat współczesnych teologii, współczesnego zrozumienia Jezusa (np. Trójca św. Dwie natury Chrystusa), lub swoich własnych wyobrażeń o Jezusie (łagodny, delikatny).

Jeżeli jakiejś doktryny lub wyobrażenia nie ma w Ewangelii Marka, nie powinny być używane do interpretacji tej księgi.

 

5. Refleksja w czasie czytania.

l  Wiedza poszczególnych postaci, oraz moja własna.

Co, kto wie? Jak ta wiedza lub jej brak wpływa na zrozumienie, reakcje, czy też postawy poszczególnych osób?

l  Konflikty.

Kto, z kim? W jakim miejscu? Jaki skutek?

l  Własne uczucia i reakcje.

Komu współczuję? Z kim się solidaryzuję? Na kogo jestem zły? Kto mnie denerwuje? Jakie odczuwam pragnienia?

l  Własna pozycja w różnorodnych konfliktach.

Po której jestem stronie? Z czyim poglądem się zgadzam, a z czyim nie zgadzam?

l  Czy moje poglądy lub postawy są takie same jak poglądy lub postawy Jezusa? W czym się różnię? Czy widzę potrzebę dokonana jakichś zmian?

 

6.Respektowanie oryginalnego układu tekstu

Stosowane obecnie tytuły poszczególnych rozdziałów zostały dodane przez Roberta Estienne w 4 wydaniu greckiego tekstu w 1551 roku. Czasami mogą narzucać interpretację tekstu, czy też tworzyć powiązania.

Oryginalnie tekst był podzielony nie tyle na rozdziały oaz wersety (pomagają posługiwanie się tekstem), ale na epizody. Powrócenie do oryginalnego podziału ułatwia dostrzec pierwotna intencje autora, w konsekwencji sens tekstu.

 

 

 

HOMILIE

Odsłon artykułów:
19812